The Racing Capital of The World

Indianapolis, ze noemen zichzelf de Racing Capital of The World, dus dan moet je natuurlijk naar de Motor Speedway:

De oorspronkelijke racebaan is gebouwd in 1909. Er is tegenwoordig plaats voor 235.000 mensen op de tribune en nog eens 165.000 op het gras tussen de baan. Tijdens de race hebben ze hier vaak concerten op het middenveld.

De baan is 2,5 mijl lang. De originele baan bestond uit 3,2 miljoen klinkers. Nu is daar een asfaltlaag overheen gelegd, maar bij start-finish is nog een meter van de oude bestrating zichtbaar in de Yard of Bricks:

Het museum dat bij de baan gevestigd is geeft tours over het terrein. Je komt hierbij in de persruimte:

De Panasonic Pagoda, tegenwoordig een gebouw van 60 meter hoog. Het oorspronkelijke gebouw uit 1913 was gebaseerd op een Japanse pagode. In dit gebouw zitten onder andere race control, commentaarposities en timing- en scoringspersoneel:

En in de ruimte waar tijdens de race de wedstrijdleiding zit. Normaal gesproken hangt het hier vol met monitoren, waarbij ze de hele baan in de gaten houden. Als een auto niet op tijd op de volgende monitor verschijnt weten ze dat er waarschijnlijk iets aan de hand is:

De Gasoline Alley, waar de garageboxen van alle teams zich bevinden:

Aan het einde van de tour ga je in een busje een rondje over de oval:

Op het middenveld liggen de bochten van de oude formule 1 baan nog, die hier van 2000 tot 2007 langskwam:

De winnende indycar van Juan Pablo Montoya uit 2015. Hij legde de 805 kilometer in 3 uur en 5 minuten af. Een gemiddelde snelheid van 260 kilometer per uur. De eerste Indy 500 duurde 6 uur en 42 minuten. De tijd was ook bepalend voor de afstand: ze wilden een race waarbij iemand de hele dag vermaak zou hebben, vandaar 500 mijl.

De racetrack ligt 10 kilometer van downtown Indiana. Tegenwoordig een kort ritje met de auto. In de tijd dat de eerste races hier gereden werden kwamen mensen nog met de trein:

’s avonds opeens piepende telefoons: flashfloodwaarschuwing voor de regio. We zaten net in de auto op weg naar een winkel en het ging inderdaad behoorlijk los!

I Am Indy

Het Bad Boy Reunion concert in Cincinnati is gecanceld. Dat komt eigenlijk wel goed uit, want dan kunnen we toch twee nachten in Indianapolis blijven. Vanochtend mooi rustig aan gedaan, outletje bezocht…

… en toen naar Indianapolis:

Het Indianapolis Soldiers and Sailers Monument van 86 meter hoog, ter nagedachtenis aan de veteranen van Indiana die in oorlogen hebben gediend:

’s avonds zijn we naar het eerste concert van Kanye West’s Saint Pablotour geweest. Slecht geregeld allemaal: deuren zouden om 19:30 open gaat, wat al vrij laat is. Uiteindelijk mocht iedereen pas om 20:30 naar binnen.

Er gingen al geruchten dat het alsnog afgelast zou worden, maar gelukkig hadden we niet voor niks staan wachten. Er was geen “echt” podium in de zaal: Kanye stond de heel avond op een platform dat van links naar rechts boven de vloer op en neer ging: 

Op zich leuk verzonnen, maar mensen met staanplaatsen waren minder blij gok ik: die zagen vooral de onderkant van een platform.

Gateway to the South

Op de laatste dag in Louisville zijn we naar de Louisville Slugger Museum & Factory geweest. Voor de deur staat een 36 meter hoge honkbalknuppel, die 30.000 kilo weegt:

Binnen hebben ze een aantal tentoonstellingen, van bekende honkballers met hun favoriete knuppel. En ze hebben een machine die een 130 km/uur bal op je afschiet: 

Je krijgt een 30 minuten durende tour door de fabriek. Ze maken hier 3000 knuppels per dag, of een goede 1,8 miljoen per jaar. Ze kunnen meer dan 8000 verschillende types produceren. De meeste MLB-spelers gebruiken rond de 120 knuppels per seizoen.

Voor de deur stond een Captain America, gemaakt van auto onderdelen: 

’s middags zijn we naar het Muhammad Ali Center gegaan; het museum voor Muhammed Ali, die in Louisville opgroeide:

In het museum draaide een film over het leven van Ali, en ze hadden een aantal items uit z’n carrière tentoongesteld. De jas, die hij van Elvis heeft gekregen toen hij in 1973 in Las Vegas bokste:

Ali heeft de $3000 kostende jas één keer aangehad voor een gevecht, en verloor.

Het verhaal gaat dat Ali, toen hij thuiskwam na in 1960 goud te hebben gewonnen op de Olympische spelen, nog steeds bij een White Only Restaurant werd geweigerd omdat hij zwart was. Uit woede zou hij zijn medaille in de Ohio River hebben gegooid… of, hij heeft hem per ongeluk met het vuilnis weggegooid, maar dat verhaal is net wat minder mooi… 

Het laatste waar ze in Kentucky trots op zijn: KFC. Ruim 86 jaar geleden gestart in een klein dorpje ten zuiden van Louisville, nu meer dan 19.000 vestigingen wereldwijd. De naam KFC werd ergens in de jaren 50 verzonnen, omdat het zou verwijzen naar Southern Hospitality.

Als afsluiter van 3 dagen Louisville: Kentucky Bourbon Barrel Ale. Een biertje dat 6 weken in een bourbon-vat heeft gezeten:

Loo-a-vul

Ze spreken Louisville nogal merkwaardig uit hier...

Vanochtend zijn we naar de Jim Beam American Stillhouse gegaan.

Bourbon mag alleen in Amerika gemaakt worden en 90% van alle bourbon wordt in Kentucky geproduceerd. Jim Beam neemt daarvan 30% voor z’n rekening. Je kunt een tour van een uur door de fabriek krijgen, waarbij je een eigen fles mag bottelen: 

Aan het eind van de tour mocht je een paar soorten proeven. Elk opslaggebouw bevat 20.000 vaten, dus da’s nog flink doordrinken.

Rond de middag zijn de naar Churchill Downs gegaan; de paardenracebaan waar jaarlijkse de Kentucky Derby wordt gehouden met 3-jaar oude renpaarden: 

Er komen ruim 160.000 mensen op af, waarbij het een sport lijkt te zijn om zo apart mogelijk gekleed te gaan:

Het stadion heeft 57.000 zitplaatsen en ruim 100.000 staplaatsen. Een kaartje kost minimaal $60. Je kunt alleen met cash wedden op de paarden. In de week van de Kentucky Derby schijnt er meer dan $100.000.000 cash geld van hand te wisselen:

Het winnende paard krijgt een rozenkrans met 554 rode rozen om. De derby staat ook wel bekend als “The Run for The Roses”:

De winnaar van afgelopen jaar was American Pharoah, een paard waarmee meer dan $8.000.000 bij elkaar geracet is:

Op weg terug zijn we langs het huis waar Muhammad Ali is opgegroeid gereden. Een klein huisje in een zwarte wijk:

Een paar straten verder stond nog een auto te koop:

’s avonds zijn we naar White Castle gegaan. Een hamburgerketen die bijna 100 jaar geleden is geopend. De burgertjes die ze verkopen noemen ze sliders. Ze zijn vrij klein en je krijg er dan ook 3 bij een menu:

Getting Lucky in Kentucky…

Ze hebben hier 10 volledig elektrische bussen rondrijden, die op verschillende plekken in de stad bijladen. Na 10 minuten laden kunnen ze weer 2 uur rijden:

Louisville

Toen we vanochtend weg wilden rijden uit de parkeergarage van het hotel werd de weg versperd door een havik die een duif zat te eten. Hij zat voor de auto en vloog pas op het allerlaatste moment weg, met z’n ontbijt:

We stonden al om 9 uur voor de deur van Chocolate Chocolate Chocolate; een chocoladefabriekje in St. Louis, om de eerste tour van de dag te doen:

Bij de factory tour lieten ze zien hoe de chocola gemaakt wordt. Ze maken 3000 chocolaatjes per dag op een productieband. Alles wordt met de hand gedaan. Deze man is de pindarotsjes uit een bak aan het vissen voordat de volgende laag chocola eroverheen kan:

Uiteindelijk verkopen ze zulke chocolaatjes:

Toen we een eindje op weg richting Louisville waren, reed er aan de andere kant van de snelweg een rij politieauto’s en motoren. Vanochtend was op tv dat ze het lichaam van een gesneuvelde soldaat naar het kerkhof aan het begeleiden waren. Best indrukwekkend, allemaal mensen langs de weg: 

Halverwege de rit hebben we nog een korte stop gemaakt in Santa Claus, Indiana. In dit dorpje komt de post die aan de kerstman wordt verstuurd terecht. Ze hebben er een grote kerstartikelenwinkel en verschillende andere zaakjes die de naam van Santa uitmelken:

Niet heel veel te doen verder dus we zijn met piepende bandjes doorgereden naar French Lick, Indiana. Een stadje met een kleine 2000 inwoners waar basketball legende Larry Bird vandaan komt:

In een restaurantje aan de hoofdstraat hebben ze een aantal bekers in vitrines staan: 

En ze hebben zijn schoenen en shirt van de Olympische Spelen in 1992, het Dream Team met Michael Jordan en Magic Johnson, staan:

Tegen het eind van de middag kwamen we aan in Louisville. Bij de rechtbank in het centrum stond een cameraploeg opnames te maken. Ze keken een beetje pissig, dus ben maar niet gaan luisteren waar het over ging:

Door het centrum heen staan van deze paardenbeelden. De Gallapalooza Sidewalk Derby, een kunstproject:

’s avonds zijn we nog even bij het water gaan kijken. The Belle of Louisville is de oudste nog werkende stoomboot in de VS:

Voor de deur van het 21c Hotel staat een gigantisch gouden beeld van David, geïnspireerd op het beeld van Michelangelo:

En een mural bij ons hotel voor de deur: